

| Een van de leuke dingen van een dorp, is dat alles overzichtelijk is, figuurlijk, maar ook letterlijk. Dat was op die bijeenkomst ook weer het geval, mensen die je dagelijks tegenkomt, zie je overal terug, dus ook op de nieuwjaarsreceptie. Zelfs de band was lokaal, ik heb gefascineerd naar de artiesten staan kijken; vroeger had je een gitarist, zanger(es), drummer, toetsenist en een bassist nodig om een band te formeren, (ik kan het weten, want ik heb in mijn jonge jaren veel in popgroepjes gespeeld en gezongen) maar nu kan je d.m.v. verregaande elektronica een compleet orkest ten gehore brengen. De band van die avond had genoeg aan een gitarist en een zangeres, de rest kwam uit een computer, maar het klonk niet verkeerd, dat moet ik toegeven. Behalve het toewensen van een goed Nieuwjaar, was de avond ook bedoeld om de Oldemaark(st)er van het jaar 2011 bekend te maken. Er waren dertien genomineerden die allemaal hun steentje hebben bijgedragen aan de gemeenschap in het voorbije jaar. De inwoners van Oldemarkt/IJsselham zijn de afgelopen weken in staat gesteld om te stemmen wie de gelukkige was geworden. Natuurlijk ritselt het van de mensen die zich inzetten voor anderen. Mensen die boodschappen doen voor lieden die dat op dat moment niet kunnen. Mensen die meegaan naar dokters en ziekenhuizen of gewoon ergens op bezoek gaan bij iemand waar maar heel weinig mensen komen. Ik ken, ondanks dat ik hier nog maar een paar maanden woon, er minstens drie. Die mensen doen gewoon dat wat ze vinden wat gedaan moet worden, niets bijzonders dus. En laat nou zo’n gewoon mens Oldemaarkster van het jaar worden! Ze doet veel vrijwilligerswerk o.a. in de Kerspelhof, bij ouderen, zieken en hulpbehoevenden, vrijwilligerswerk voor de Rooms Katholieke kerk, voor de Zonnebloem enz. Kortom, een voorbeeld voor velen. Het hele initiatief vind ik iets wat in andere plaatsen navolging verdient. Het is niet alleen een opsteker voor degenen die winnen en genomineerd zijn, maar ook een inspiratie voor anderen. Nadat ik een drankje gehaald had, werd ik op mijn schouder getikt. Ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik me omdraaide; een stoere cowboy samen met de groene indiaan staarde mij aan. Ik stelde tot mijn opluchting vast dat het duo ongewapend was, ze bleken niet gevaarlijk en wilden alleen maar lootjes verkopen. Ik won die avond niets, want ik ben, zoals het spreekwoord zegt: ‘Ongelukkig in het spel, gelukkig in de liefde.’ Dat is waarschijnlijk één van de redenen dat ik zo’n fantastische vrouw heb, die door omstandigheden er niet bij kon zijn. Dat was ook de reden dat ik niet tot het eind kon blijven. Het was een leuke avond, waarbij alle zorgen aan de kant gezet werden, want de boog kan niet altijd gespannen zijn. Dit fluisterde de indiaan me vertrouwelijk toe… |



