

Agenda
Ik bedoel maar
Wat we niet hadden durven dromen was uitgekomen, winter, ijs, schaatsen. Op de ijsbaan, achter ons huis, waren de schapen al weken geleden verwisseld voor water uit het Mallegat. Maar de winter liet op zich wachten, totdat de temperatuur opeens zakte, en zie, Koning Winter was daar.Omdat wij nog steeds wat ongeduldige westerlingen zijn, vroegen we ons af wanneer die ijsbaan nou eens open zou gaan, we zijn tenslotte niet voor niets lid geworden. Er lag al volgens ons al een stevige laag, maar we zagen weinig tot geen activiteit. We besloten daarom een mailtje naar de ijsvereniging “IJsvermaak” te sturen, met de vraag of ze ons konden vertellen wanneer de zaak nou eindelijk eens open zou gaan. Onmiddellijk kregen we een berichtje terug waarin met Noordelijke nuchterheid te lezen stond dat dit aangeduid zou worden d.m.v. een bord bij de ijsbaan… De volgende dag stond dat bord er. Er wapperden vlaggen en het was opeens druk op ons, anders zo stille, doodlopend weggetje. Steeds meer mensen en vooral kinderen kwamen, dik ingepakt, om te krabbelen achter een speciaal daarvoor geschikt rekje, of als een volleerd rijder de rondjes te draaien. Het was een feest om te zien. Niet alleen de buurt rond ons huis was door de winter betoverd, ook de hele omgeving veranderde in een sprookje. Dat merkten we, toen we op een zonnige, maar zeer koude zaterdagochtend een rit maakten door de Weerribben. Alles, elke boom, struik, tot aan het dorre gras was versierd met miljoenen diamantjes in de vorm van ijskristallen. Dit verrukte ons en deed ons realiseren dat we nu op een heel speciaal plekje in Nederland wonen. Kennissen, familie en vrienden uit het Westen, moeten af en toe wel eens denken dat hier alles ideaal is. Dit vanwege onze positieve, enthousiaste verhalen over ‘ons’ dorp en alles wat we hier meemaken. Natuurlijk zijn hier ook problemen en gedoe. Maar in tegenstelling tot onze vorige woonplaats, kijken we nu geschrokken op als er een sirene van een ziekenauto klinkt. Dat was vroeger wel anders, daar klonken de hele dag de waarschuwingsignalen van politie, brandweer en ambulances. In onze vorige gemeente kon je kiezen uit tientallen winkels, restaurants, theaters en uitgaansgelegenheden. Maar desondanks zouden we voor geen goud terug willen. We zijn tevreden met het aanbod winkels, het restaurant, de twee kroegen en natuurlijk met de ijsbaan. Toen ik tussen de ijspret door even wat inkopen ging doen en net voor ik de winkel instapte mijn boodschappenbriefje uit mijn zak trok, viel er ongemerkt een briefje van vijf euro op straat. Dat werd opgemerkt door twee jongetjes van een jaar of tien, elf. Ze waarschuwden me dat ik geld had verloren. Ik bedoel maar! reacties: adr.noordergraaf@planet.nl |




